Nieuws

Doctors een jaar in Malawi

We hadden een zeer intensief einde van het eerste jaar als Doctors For Malawi, waarbij we ongepland terug gingen naar Nederland vanwege het overlijden van Wieger zijn vader. “Ver weg” zijn krijgt een hele nieuwe dimensie wanneer je het liefst fysiek samen zou zijn met je meest naasten. Het brengt dilemma’s met zich mee waarbij je het liefst niet stil wilt staan. En hoewel nieuwe media zoals skype, facetime en e-mail een verblijf in Afrika zeer draaglijk maken, is samen kunnen zijn en zwijgen iets wat je in zulke tijden erg mist.
 
Nu is er een nieuw jaar aangebroken. Een nieuw schooljaar voor Mees, Pop en Jaap, met de nodige veranderingen. Pop blijft in haar eigen klas en gaat naar een lieve nieuwe juf. Maar Jaap zit echt op school (omdat het Britse curriculum feitelijk een jaar eerder begint) en ook hij vertrekt nu ’s morgens netjes in zijn uniform en heeft dagelijks huiswerk. Mees is ook in een nieuw stadium beland: middelbare school. Saint Andrews International Secondary school ligt dichter bij het ziekenhuis dan bij ons huis, dus zo rijden wij iedere morgen om 6.25 met nog 4 andere kinderen uit de buurt naar Blantyre (vanuit Limbe waar wij wonen). Voor Nederlandse ouders zoals wij, is het verbazingwekkend om het schoolprogramma te zien, van individuele “targetlevels” voor ieder vak en clubs in de middagen van cricket en zwemmen, tot  schoolorkest en “community projects” om Engels te onderwijzen in lokale scholen in de regio.
 
En voor onszelf een nieuw academisch jaar, met de bijbehorende uitdagingen. Voor Wieger om de laatste administratieve hordes te nemen en zijn eigen onderzoek verder van de grond te krijgen, maar ook het intensiveren van internationale samenwerking op het gebied van ondervoedingsonderzoek. Gelukkig komen er in de komende maanden een aantal mensen uit Nederland om hem te blijven ondersteunen, zoals ook in het eerste jaar het geval was. Het onderzoek komt nu echt goed van de grond. En Ellen ziet nu de vorig jaar uitgedokterde veranderingen in het curriculum voor de medische studenten geïmplementeerd worden, van nieuwe rollenspellen bij het klinische groepsonderwijs, tot een andere manier van examineren en beter geformuleerde leerdoelen waaraan dan getoetst kan worden. Genoeg uitdagingen om met goede moed een tweede jaar in te gaan als Doctors For Malawi!

 

 

Doctors aangekomen in Malawi.

...mooi weer, walmende auto’s, vriendelijke mensen, slechte wegen, heerlijke groenten en fruit, stroomstoringen tijdens het (elektrisch) koken met daardoor ‘s avonds brood met pindakaas, prachtig wildpark met olifanten en nijlpaarden zonnebadend in de rivier, na 5 dagen erachter komen dat het kraanwater uit een reservetank komt zodat er daarna een aantal dagen helemaal geen water meer uit de kraan komt, mooie plannen op de afdeling psychiatrie en de kinderafdeling, hoge prijzen in de winkels met een flink gedevalueerde munt, een warm onthaal door aanstaande collega’s in het ziekenhuis: de eerste impressies uit Malawi. Langzaamaan “landen” wij samen met Mees, Pop en Jaap in dit wonderlijke, contrastrijke en arme land.
Malawi: een van de armste landen ter wereld en bij de kassa van de supermarkt 180 euro afrekenen voor de wekelijkse boodschappen terwijl je bij de Albert Heijn daarvoor 120 euro betaalt?! Diesel die nauwelijks goedkoper is dan in Nederland terwijl het lokale salaris voor een medisch specialist 6 maal lager is?! 60 Euro afrekenen voor iets banaals als een Pyrex ovenschaal, een wasmand, een plastic emmer, huishoudhandschoenen en een zakje pinda’s?! Dit is niet wat je op voorhand zou verwachten als je aan Afrika denkt. Daar staat tegenover dat je ongelooflijk lekker groenten en fruit eet die weer relatief goedkoop zijn en volop verkrijgbaar. Mensen zijn ontzettend vriendelijk en opgewekt en er wordt niet bij het elkaar passeren naar de grond gekeken. Tijd heeft hier echt een totaal andere dimensie zodat eindeloos wachten in een rij geen gemopper oplevert behalve dan van de mzungu (Wieger). Kilometers lang ongerepte natuur en echte stilte zonder kunstlicht.
Een eerste maand om vanuit ons huis met heerlijke tuin rustig aan te wennen aan deze nieuwe wereld die Afrika heet. Dan gaan Mees, Pop en Jaap naar school, begint Wieger op de kinderafdeling en gaat Ellen het aantal psychiater op het department of Psychiatry verdubbelen. Na die ruime maand hier in Malawi stond onze bagage nog steeds in Wageningen maar werd door de Malawian Revenue Authority (de ‘belastingdienst’) wel toestemming om importvrij ingevoerd te worden en is nu de verwachte aankomstdatum 25 september -in plaats van de ons voorgespiegelde 7 augustus-…
De eerste (werk)weken zijn inmiddels alweer achter de rug. Heftige weken vol enorme contrasten. Op de school van Mees, Pop en Jaap zitten kinderen van verschillende nationaliteiten en diverse achtergronden, maar wel allemaal “well to do”. ’s Morgens worden de kinderen afgezet, vaak door een chauffeur in dure, nieuwe auto’s (type PC-Hooft Tractor) met speciaal ontworpen kentekenplaten (N2 Sport/Mike 1 etcetera). Mooie klaslokalen, veel onderwijzend personeel en goed materiaal in de klassen. Hillview, de school, als een fijn en rustig “eiland” in Malawi. Mees, Pop en Jaap zijn alle drie nu in het Engels bezig en hebben hun vuurdoop gehad. Het is goed gegaan, maar ze zijn wel aan het einde van de dag helemaal “op” en gaan vroeg naar bed. Overigens niet verwonderlijk met een school waar je om 7 uur wordt verwacht en je dus om 5:45 op moet staan.
Nadat de kinderen om 7:10 met school zijn begonnen, gaan wij vervolgens naar het ziekenhuis. Wieger, als enige mzungu, op de fiets, Ellen met de auto. Het contrast tussen de school van onze kinderen en het ziekenhuis kan eigenlijk niet veel groter zijn. Volle afdelingen, heftige pathologie en veel Lijden.
Wieger zag na de ochtendoverdracht een overzicht van het aantal opnames en sterfgevallen van de kinderafdeling. In eerste instantie dacht hij dat het om de maandelijkse getallen ging…het bleek de data van 1 week! Er zijn 293 kinderen opgenomen en 24 overleden. Wieger heeft in 1 week meer pathologie gezien dan in het OLVG/AMC in enkele maanden. Hij was afgelopen vrijdag om 13:00 ‘uitgekletst’.
Wieger heeft gehoord dat hij als onderzoeker een beurs krijgt van het “Ter Meulen Fonds” dat onderzoek mogelijk maakt bij kinderen met ernstige ondervoeding! Ook voor het onderzoek zelf kwam een subsidie: Stichting Steun Emma heeft Wieger als lid van de Global Child Health Group van het Emma Kinderziekenhuis/AMC geld toegekend voor het uitvoeren van het onderzoek. In het ziekenhuis (Queen Elisabeth Central Hospital, Blantyre) wordt hij de komende twee jaar verantwoordelijk voor de dagelijks gang van zaken in “MOYO House”; de afdeling waar kinderen opgenomen liggen met ernstige ondervoeding. De aankomende periode komt een studente uit Nederland hiernaartoe die hem de (onder meer hiermee) gaat helpen. Naast de patiëntenzorg en opleiding, gaat er dus op onderzoeksgebied hopelijk veel moois gebeuren.
Ellen gaat samen met haar Engelse collega aan de slag op de polikliniek psychiatrie hier waarbij ze begon met meekijken maar inmiddels helemaal aan de slag is. Zo ging ze ook een ochtend naar een district ziekenhuis vlak buiten Blantyre, waar ze op 1 ochtend 100 patiënten heeft gezien. Voor Ellen is ook het specialist en supervisor zijn nieuw, naast de heftige presentaties en de ernstige pathologie. Ook is zij op huisbezoek geweest bij een geretardeerde en epileptische (!) patiënte: een keurig huis met 1 lage tafel en 2 banken, in een alkoof een plek om op houtvuur te koken en achter een gordijn het slaapgedeelte van de hele familie. Een jonge vrouw die eigenlijk nooit buiten het erf voor de woning komt omdat er geen rolstoel beschikbaar is, trotse en liefdevolle ouders met zorgen over hoe het straks met haar verder moet wanneer zij er niet meer zullen zijn. Daarnaast is er ook voor Ellen een belangrijke taak in het lesgeven aan medische studenten en arts-assistenten. Er zijn sinds een jaar drie arts-assistenten in opleiding tot psychiater, waarvan er 1 stage loopt in het enige psychiatrische ziekenhuis in Zomba (60 km hiervandaan). De anderen zijn hier in Blantyre en zij doen allemaal het laatste deel van hun opleiding in Zuid-Afrika. De spreekuren die Ellen gaat doen zijn samen met een arts-assistent en daarmee ook altijd een vorm van life-supervisie. Meestal in het Engels, maar gedeeltelijk ook in Chichewa: heel goed voor het leren van deze Bantu taal, vooral omdat de arts-assistent kan vertalen!
Wij zijn met frisse moed aan de slag en gaan ervan uit dat wij hier op den duur ook wel een beetje onze draai in zullen gaan vinden…